Ընտանեկան քաղցր ավանդույթ
Այսօր չորեքշաբթի է՝ չուռռոսի օր։
Սա մեր փոքրիկ ընտանիքի ամենասիրելի, այսպես ասած, երիտասարդ ավանդույթներից մեկն է։ Ամեն չորեքշաբթ գնում ենք ֆերիա՝ շրջիկ շուկա, որտեղ միշտ կանգ ենք առնում նույն անկյունում, համեստ սեղանիկի մոտ։ Վաճատող կինը միշտ ժպտում է, ու հարցնում.
֊Ձեզ ինչպես մի՞շտ։
֊Իհարկե, ֊ պատասխանում եմ ու մեկնում €1,5 մետաղադրամները։
Կինը արագ թղթե տոպրակի մեջ է դնում վեց հատ տաք, թարմ խրթխրթան չուռռոս, ավելացմում շատ քիչ շաքարավազ ու մեկնում, անպայման մի որևէ կոմպլիմենտ անելով։
Այդ պահը արդեն ինքնին մի փոքր արարողություն է դարձել։ Չուռռոսի հոտը, շուկայի աղմուկը, և համարյա միշտ, գալիսիական անձրևը։ Ամեն ինչ միախառնվում է ու ստեղծում մի շատ հավես մթնոլորտ, որ անկախ ամեն ինչից դրական տրամադրություն է փոխանցում ողջ օրվա համար։
Հետո շտապում ենք տուն։
Տանը պատրաստում ենք չուռռոսի անբաժանելի ընկեր տաք շոկոլադը։ Նստում ենք, թաթախում չուռռոսը շոկոլադի մեջ, խմում սուրճ ու մի քանի րոպե պարզապես վայելում պահը` առանց հեռախոսների, առանց շտապելու, առանց ժամացույցին նայելու։
Հիմա, երբ ամեն չորեքշաբթին փոքրիկ տոնի ենք վերածել, կարող եմ խոստովանել՝ շաբաթվա ամենասպասված օրն է։
Ամուսինս նույնիսկ առավոտյան աշխատանքային հանդիպումները տեղափոխում է, քանի որ չորեքշաբթի առավոտը զբաղված է` չուռռոս ենք ուտելու ։))
Եվ որքան էլ փոքր բան թվա, այսպիսի մանր ուրախություններն են, որ մեր ընտանիքին տալիս են ռիթմ, առանձնահատուկ ջերմություն ու միայն մերը լինելու զգացողություն։
Post a comment0Comments
Your email address will not be published.
Required fields are marked *