Գալիսիա

Թե ինչպես գնացի Իսպանիա, բայց եկա գալիսիա

Ի՞նչ ես պատկերացնում առաջին հերթին, երբ ասում ես Իսպանիա։ Իհարկե, արև, նարինջներ, ցլամարտ, վառ գույներ, ուրախ ռիթմեր, կրքոտ պարեր ու գինի, շաաաատ գինի։ Ահա թե ինչ էի ակնկալում տեսնել, երբ տեղափոխվում էի Վիգո բնակվելու։

Օգոստոսի վերջն էր։ Երբ օդանավը իջավ, Վիգոյում մառախուղ էր ու անձրև։
֊Բարի գալուստ Գալիսիա։ Այստեղ անձրևը բնավորություն է, ֊ եղավ բացատրությունը։

Վիգոն Իսպանիայի Գալիսիա նահանգում է` Պորտուգալիայի հետ սահմանին, Ատլանտյան օվկիանոսի ափին։ Քարտեզում սա Իսպանիան է, այստեղ գործում են իսպանական օրենքները։ Բայց Գալիսիան ապրում է ուրիշ ռիթմով` ավելի դանդաղ, ավելի խորը, ավելի լուռ։ Գալիսիան միացել է Իսպանիային հարյուրամյակներ առաջ, բայց երբեք չի կորցրել իր ներքին անկախությունը։ Այն չի պայքարում Իսպանիայից առանձնանալու համար, բայց նաև չի ձուլվում։

Գալիսիան ունի իր դրոշը

Գալիսիան ունի իր դրոշը, իր լեզուն, իր ավանդույթներն ու տոները։ Պետական լեզուն այստեղ իսպաներենից բացի գալիսերենն է, որը ընդհանրություններ ունի և Իսպաներենի, և Պորտուգալերենի հետ։ Որպեսզի պատկերացնեք տարբերությունը, օրինակ բերեմ բոլորիս հայտնի Feliz Navidad ( Շնորհսվոր Ամանոր) արտսհայտությունը, որ գալիսերեն Bo Nadal է։

Գալիսիայի մշակույթը ծագում է կելտականից։ Այստեղ ճարտարապետության մեջ հատկապես շատ են հանդիպում կելտական նշանները։ Ազգային հագուստը պարզ ու համեստ, ավելի գեղջկական է, բայց հարուստ պատմությամբ ու կյանքով։

Գալիսիական երաժշտական գործիքներն ու յուրօրինակ երաժշտությունը ինձ ավելի շատ շոտլանդական լեռնային տրամադրություն են հիշեցնում, քան իսպանական։

Գալիսիան ունի իր յուրօրինակ ուտեստներն ու խմիչքները։ Ուտեստներից ամենահայտնիներն են գալիսիական խաշած ութոտնուկը, որ մատուցում են առատ ձիթայուղով ու կծու կարմիր պղպեղով։

Գալիսիական ալկոհոլն էլ տարբերվում է` սուրճի լիկյոր (licor café), օրուխո կրեմ (crema de orujo), բուսական լիկյոր (licor de hierbas), որոնք խմում են ուտելոց հետո` որպես աղանդեր, փոքր բաժակներից փոքր կումերով (չուպիտո)։ Ճաշից հետո սաջռը լիկյորի մատուցումն ասես ազդարարում է ճաշի ավարտն ու աշխույժ զրույցի սկիզբը։